Hoe fascinatie tot de creatie van eigen, imaginaire werkelijkheden kan leiden, illustreert John Irving, schrijver van onder andere "De wereld volgens Garp" (De Standaard, 24 januari 2014).
Als kleine jongen werd hij door zijn moeder meegenomen achter de coulissen van een amateurtheater. Zij was er souffleuse, en hij moest er zich zo lang maar bezig houden met boeken, papier en kleurpotloden. Maar hij was er voor alles gefascineerd door de andere rollen die de postbode, de kruidenier, de buurman, de onderwijzer, ... er vertolkten. Tijdens het gefascineerd toekijken is Irvings wens geboren om "iets groots, iets creatiefs" te doen: "Wat precies wist ik niet."
Maar ondertussen kunnen wij inderdaad volop genieten van de fascinerende werelden die Irving weet op te roepen, vol rijk geschakeerde personages... En ook daarvan gaan de sporen terug naar zijn aanwezigheid in de coulissen: "Om de tijd te doden maakte ik schetsen van de acteurs en schreef er afwijkende teksten bij." En omdat hij na alle repeteren, de stukken zo goed als van buiten kon, keek hij ongemerkt, "als een soort voyeur, (...) avond na avond naar de mensen in de zaal en noteerde wat ik van hun gezichten kon aflezen."
En net als die andere grote verhalenverteller Roald Dahl verschanst ook Irving zich voor het schrijven in een hut, "een schrijfhut op een eilandje, rudimentair. (...) Vooral in de winter werkt het isolement inspirerend. Alles is bevroren. "
Geen opmerkingen:
Een reactie posten