In De Morgen van 18 januari 2014 een interview met auteur en filmmaker Philippe Claudel, intimistisch, geschreven zoals één van zijn eigen boeken: "Geuren", een afdaling in het geheugen, in het eigen verleden, in 63 hoofdstukjes aan de hand van geuren.
Of er een rode draad zit in zijn werk?
"Ik denk het niet. Ik denk alleen dat ik met de verleiding werk en dat ik die terugvind in hotels, in landschappen, in kunstwerken, in landen. (...) Al mijn films zijn geboren vanuit muziek die me inspireerde. (...) Ooit wil ik er bijvoorbeeld nog een schrijven met 'Cut here', een song van The Cure. Een geweldig nummer, die ik duizenden keren beluisterde. De film erbij heb ik nog niet, maar wel al een scène: een soldaat die sterft in Afghanistan."
Inderdaad, terugdenkend aan de film "Il y a longtems que je 't aime" valt op hoezeer het verhaal langzaam, zorgvuldig, wordt opengevouwen, en de maker je als kijker mee neemt in een emotionele carousel om je op het einde met je eigen 'weten' te confronteren. Het verhaal slorpt je op, trekt je mee, laat je ontredderd achter, ...
Mooi hoe deze Claudel verknocht is aan zijn afkomst, zijn geboortedorp, de tekenen des tijds die één na één verdwijnen, en toch ook aangeeft dat zijn boeken en scenario's tegenwoordig - noodgedwongen - in vliegtuinen, treinen en hotelkamers worden geschreven. Mijmerend ook over ontmoetingen die het leven rijker maken, maar tegelijk - en alweer zo goed als onvermijdelijk - het uit je leven verdwijnen van vrienden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten