"Stilte is zowat het enige wat ik als schrijver nodig heb. In mijn hoofd is het vaak een kakofonie van belang omdat ik alle romanpersonages hoor praten en ik daaruit dialogen en zinnen probeer te distilleren."
Aan het woord is Joost Zwagerman, schrijver en essayist, die in De Standaard van 17 januari 2014 ook getuigt over zijn fascinatie van voor beeldende kunstenaars: "Hun werk is veel directer en net dat vind ik verfrissend. Ik heb er zelf altijd van gedroomd om beeldend kunstenaar te worden, maar soms moet je weten waar je talent wel ligt en waar niet. En dus heb ik geprobeerd dat wat ik zelf niet kon bereiken zo dicht mogelijk te benaderen door op bezoek te gaan in ateliers, daar goed te kijken naar het wonderbaarlijke ontstaansproces van kunst en daarover te schrijven. Ik doe dat onbevangen en los van elk jargon, met de wapenrusting van een romanschrijver, die er altijd naar streeft om zijn verhaal zo meeslepend mogelijk te vertellen."
Het is een fascinatie en een betrachting die tot prachtige resultaten leidt, meeslepende panorama's opent, getuige de vele 'verhalen' in het recent verschenen dubbelboek: "Americana". 'Een schitterend gemis' dat resulteert in prachtige essays en inderdaad nieuwsgierig maakt, aanzet tot zoeken en verder lezen. De commentaren zijn niet altijd even mals voor Zwagermans, maar wat hij ons aanreikt leest vlot en doet je van het ene avontuur in het andere buitelen. Een niet geringe prestatie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten