Een interview met Amélie Nothomb lezen biedt hetzelfde genot als in haar romans duiken: je begeeft je op een roetsjbaan van woorden, glijdt door een onwezenlijke werkelijkheid en blijft even later onbesuisd achter. Alles lijkt toevallig en gewichtloos, maar alleen al de foto's bij haar interviews zijn meestal zo zorgvuldig geregisseerd dat je er vragen moet bij stellen. Zie de onschuldig omhoog kijkende Nothomb te midden takken en opgezette vogels (De Standaard, 7 februari 2014). Iemand die zo graag poseert voor de camera, cultiveert het mysterie ook graag in haar romans...
Of haar "Nostalgie van het geluk" als verslag van een reis terug naar haar verloren, paradijselijke kindertijd in Japan niet veel te autobiografisch is om een roman te worden genoemd? Roman staat etymologisch voor "schrijven in de volkstaal", luidt het antwoord: "De roman is met andere woorden pure vrijheid. Je kunt er min of meer instoppen wat je wilt, zelfs de werkelijkheid." En ze verwijst even verder ook naar Virginia Woolf: "Er is niets gebeurd, zolang het niet op papier staat."
Zonder woorden geen werkelijkheid, en geen zelf, dus moet ze wel op zoek naar de eigen wortels om die twijfel over het eigen bestaan te ontkrachten. En ze heeft ongetwijfeld nog veel romans voor de boeg, deze schrijfster die het onwezenlijke in zichzelf moet verwerkelijken ook al beseft ze dat ze niet alles kan beschrijven. Maar ze laat sporen van zichzelf na, want ze beantwoordt alle fanmail persoonlijk, zo vernemen we...
Het mooiste, indirecte bewijs van haar bestaan levert een stewardess die er tien jaar over deed om haar favoriete boek van Nothomb - "Gods ingewanden" over hoe de apatische, blèrende baby mens wordt - in het Japans te vertalen: 5 jaar om Frans te leren en vijf jaar om de vertaling te maken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten