Typisch Amerikaans, die road movies waarin een stel losgeslagen helden ruim baan kiezen en eindeloze vergezichten doorkruisen in een wagen die gigantische stofwolken doet opwaaien. Van "Sugerland Express" over "Zabrinski Point" tot en met "Thelma en Louise". Hetzelfde verhaal in talloze variaties verteld. Met aan de einder een noodlottig einde alsof de helden van het ogenblik heel even een 'trein van traagheid' hebben genomen, een niemandsland tussen leven en dood hebben betreden, ten volle beseffen dat er geen weg terug meer is. Een eindeloos opgerekt vallen, vertraagde tijd, maar de smak is des te harder.
Wat bezielen een Julio Cortazar en een Carol Dunlop om in hun road-roman "De autonauten van de kosmosnelweg" de banaliteit van het cruisen van stopplaats naar stopplaats langs een Franse autosnelweg als een heus vertelavontuur te beschrijven, de banaliteit te verheffen tot sprookjesachtige dimensies? Ger Groot ziet het in NRC-Handelsblad (7 februari 2014) als een feestelijke roes, als het eindelijk kunnen loslaten van alle conventies om een feest van woorden en verbeeldingskracht op te voeren.
Eerder had Cortazar al geëxperimenteerd met vormen van 'dwalend lezen' waarbij een roman op veelzijdige wijze kon worden betreden: "Rayuela" als frele voorloper van het internet, maar echt 'losgelaten' werd de lezen niet door een teveel aan wegwijzers en betuttelende handjes onderweg.
Een road-trip als ultieme expressie van het ontsnappen, maar ook als vlucht vooruit richting een gewisse dood. Wat te denken van het overlijden van zowel Dunlop als Cortazar, korte tijd na het voltooien van dit boek? Beiden aan leukemie... De vrijheid van een nakende dood als ultieme expressie?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten